6 Maart: Blues 2010 in Het DakLEERDAM – Op zaterdag 6 maart vindt in Cultureel Centrum Het Dak aan de Tiendweg te Leerdam de 22-ste editie plaats van het jaarlijkse bluesfestival. De organisatie is erin geslaagd een uiterst breed geprogrammeerd geheel neer te zetten, waarbij niet alleen de leeftijden van de optredende muzikanten sterk uiteen lopen, maar ook de muzikale stijlen. Een van de muzikanten waar het bestuur meteen na afloop van Blues 2009 zijn zinnen op gezet had was Ian Siegal. En hij komt mét band! Eigenlijk zou dat verleden jaar al het geval zijn. Na zijn indrukwekkende optreden in 2008 wilde Stichting Blues ’89 hem graag terug hebben, maar een groot Frans festival met tv erbij op dezelfde datum gooide roet in het eten. Ian’s carrière heeft zich de afgelopen twee jaar in opgaande lijn voortgezet. Hij toert met zijn vaste begeleiders – basgitarist Andy Graham en drummer Nikolaj Bjerre - bijna constant, maar doet ook nog solo-optredens. De roep om een solo album werd daardoor ook steeds groter en met Dust voldeed Siegal hieraan. Eigenlijk was het niet echt de opvolger van Swagger, maar de kritieken waren dermate lovend, dat de plaat wel degelijk als zodanig beschouwd kan worden. Verleden jaar verscheen dan het nieuwe bandalbum Broadside dat eigenlijk een logisch vervolg is op Ian’s doorbraakalbum Meat & Potatoes . want waar Swagger bij sommige mensen een beetje zwaar op de maag lag vanwege bijvoorbeeld vrij complexe arrangementen, is Broadside weer wat toegankelijker. Natuurlijk blijven Chicago- en Mississippiblues belangrijk stijlingrediënten, maar ook soul, country, TexMex en Caraïbische invloeden zijn op de schijf te vinden. Net als op Meat & Potatoes is Broadside geproduceerd door meestergitarist Matt Schofield (verleden jaar te gast bij het Leerdamse festival), die ook meespeelt, net als zijn toetsenist Jonny Henderson. Siegal doorkruist niet alleen Europa met grote frequentie, hij werkte ook mee aan een Billy Holiday tribute tijdens optredens in Zuid Amerika en is gevraagd voor een project rond het werk van de voormalige Soft Machine drummer/zanger Robert Wyatt en dat mag met recht een eer worden genoemd. Maar het bevreemdt ook een beetje, want het omvangrijke oeuvre van deze sinds ’73 aan een rolstoel gekluisterde klassemuzikant wordt nu niet bepaald in de blueshoek geplaatst, al zijn er wel de nodige dwarsverbanden met jazz. Ian Siegal speelt als middelste in de grote zaal en wordt vooraf gegaan door de Amerikaanse drummer/zanger Boyd Small en zijn band. En wat voor een band met Roelof Meijeringh (gitaar), Ronald de Jong (bas/zang) en de befaamde Marc Tee (gitaar/mondharmonica/zang). Afkomstig uit Portland, Orgeon, opereert Boyd al sinds 1997 vanuit Amsterdam. Hij had er al een fraaie loopbaan opzitten, onder andere als begeleider van Screamin’Jay I Put A Spell On You Hawkins, Jimmy Rodgers en Hubert Sumlin. Bijzonder gedreven ook, want hij is een van de oprichters van het Cool Buzz label, waarop al een scala van bluesy artiesten werk uitbrachten. Maar natuurlijk vooral als muzikant op de bühne en op de plaat. Voor de opnamen daarvoor wil hij nog weleens terug gaan naar zijn geboorteland en komt dan bijvoorbeeld met een verrassend product als Diamond Boy waarop onder andere de fabuleuze Monty Amudson te beluisteren is. Duidelijk zal ook in Leerdam weer blijken dat Boyd Small zelf het dynamische middelpunt van zijn band is.
De akoestische zaal is in Het Dak vaak te klein en dat heeft direct te maken met de intieme sfeer, maar natuurlijk ook de programmering. De organisatie is er bijzonder verguld mee dat ook dit jaar Michael de Jong er (op eigen verzoek) het programma wil openen. De man is natuurlijk van buitencategorie. Wie er al jaren in slaagt zulke intense live-optredens neer te zetten en dan ook nog op de plaat het ene juweeltje na het andere uit te brengen in het singer/songwriter gebied behoort tot de echte groten. Want zowel tekstueel als muzikaal gaat Michael de Jong tot op het diepst van de ziel en de superlatieven voor zijn werk zijn niet van de lucht. Vaak denkt men dat zijn creatieve geest toch een keer uitgeput moet raken en dan komt hij verleden jaar weer met het meesterwerk For Madmen Only. En weer schieten lovende woorden te kort. De wereldtop binnen handbereik. Woonachtig in Dordrecht – soms even in Ierland – maar met een grotendeels Amerikaanse achtergrond, waar hij niet alleen muzikaal zijn roots heeft. Hij leerde er ook het leven ‘the hard way’ kennen. Ging soms door diepe dalen, maar Michael de Jong blijkt een surviver. Hopelijk nog jaren in Leerdam te gast.
Om het programma in de akoestische zaal in ieder geval wat achternamen betreft bevredigend af te sluiten heeft de organisatie er even over gedacht om Angus Young te benaderen; die woont tenslotte in Nederland, maar zijn werk week iets teveel af. De keus voor Louisiana Men was meer voor de hand liggend, vanwege de kwaliteit die in dit trio is gebundeld. Muzikanten die de Mississipi delta in hun hart hebben gesloten, maar per ongeluk hier geboren zijn. Wie kent Hans ‘Homesick’ de Vries niet, die decennia geleden al met Homesick & the Backstabbers (met onder andere Martin Hutchinson) aan de weg timmerde en in Louisiana Men garant staat voor zang, harmonica, gitaar en dobro. Toon Ekkers zingt ook en speelt verder gitaar en bajo sexto. Het derde lid baarde bij de organisatie enige opzien, want Alex Siegers was in de jaren tachtig de voorman van het new wave gezelschap Duplex Johnson – dat onder andere optrad in de Gorcumse Kolfbaan – maar tapt nu klaarblijkelijk uit een totaal ander muzikaal vaatje. Zijn soulvolle stem is bewaard gebleven en bovendien houdt hij zich bezig met percussie instrumenten. Zinderende zydeco, zompige rhythm & blues, smachtende soul met vaak ook driestemmige zang. Als dit geen waardige afsluiter is voor de akoestische zaal!
De laatste heeft zich met name de afgelopen jaren in de kijker gespeeld met gespierde bluesrock. Dat de tijd in ijltempo voortschrijdt blijkt uit het feit dat hij in die stijl geïnteresseerd raakte door het singletje Hey Joe van Jimi Hendrix Experience te horen op de pick up van zijn oma! Bas was 15 toen Ted Oberg hem onder zijn gitaristische hoede nam voor enige tijd en hij speelde met oude klasgenoten in Blue Illusions en vervolgens El Diablo, waar de harde bluesrock de boventoon voerde. Dat er in de blues- dan wel rootsmuziek over het algemeen geen wereldgages worden binnengehaald had Paardekooper ook in de gaten en dus speelde hij vervolgens als all-round gitarist enige tijd in het veel luctratievere commerciële covercircuit. Voor creatief ingestelde muzikanten geeft dit echter weinig voldoening en dat was ook de reden dat Bas eerst met toetsenist Wouter Hoek opdook bij sessies in Leiden om met hem in 2007 Bas Paardekooper & and the Blue Crue op te richten met René Mijnten (bas) en Roel van Leeuwen op drums. Allen zingen ook achter Bas. Dat de naam van Paardekooper zo snel een begrip is geworden in de blues(rock) wereld is niet bevreemdend. Hendrix, Stevie Ray Vaughn en Walter Trout zijn dankbaar gebruikte inspiratiebronnen, maar men heeft gelukkig zelf ook (veel) toe te voegen. En het siert hem natuurlijk dat hij zijn oer Hollandse naam niet heeft misvormt tot een Amerikaans klinkend gedrocht om bluesier over te komen.. Je moet toch niet denken aan Bob Horsebuyer. Big Blind is in de St Louis de middelste band en behoort zeker ook tot de recentere lichting bluesbands: men bestaat ruim een jaar of drie. De mannen hebben bepaald niet stil gezeten in de tussenliggende periode, want er werden maar liefst twee goed ontvangen cd’s op de markt gebracht: Dressed To Win en Circus Left Town. Afkomstig uit Noordwijk en geïnspireerd door onder meer Howlin’ Wolf, de Vaughn Brothers, Red Devils, Hoax en Cuban Heels; ook geen onbekenden in Leerdam. Naast grote festivals in België en Nederland trad de band ook op in Engeland tijdens het Linton Music Festival en het Duitse Breminale festival. Bovendien trad men verleden jaar op tijdens het veelbekeken tv-programma Rayman Is Laat. en als supporting-act bij Bill Wyman & the Rhythm Kings, iets dat Ian Siegal ook geen windeieren heeft gebracht. Fried Bourbon is de opener in de Berenschot en dus ook van het avondprogramma. België heeft een rijke bluestraditie en Fried Bourbon vormt daar geen uitzondering op. Hoewel de band zeer authentiek klinkt is men er toch in geslaagd een muzikale brug te slaan met nu. ‘Oude wijn in nieuwe zakken’ heeft de agency bedacht, maar daar zit voor nuchtere ‘boven Moerdijkers’ een wat merkwaardige bijsmaak aan. Dat de jaren 50 blues- en boogie muziek een belangrijke inspiratiebron vormen voor een fris, energiek klinkend gezelschap staat als een paal boven water. De laatste 7 jaar werden drie uitstekende cd’s uitgebracht: Born Houdini, Boogie Blend Blues en Deep Fried. De door de gitaar gedreven boogie met een belangrijke plaats voor de mondharmonica, kreeg al menige zaal plat. Daarom ook een terechte opener van Blues 2010. Althans van het avond gedeelte. ’s Middags is er namelijk zoals gebruikelijk de gratis toegankelijke Afternoon Blues in Hotel Lucullus tussen 15.00 en 18.00 uur, deze maal met Black Top, een doorgewinterd trio dat het festival in de sfeervolle omgeving van Lucullus zeker op een verantwoorde manier zal inluiden. Aart Roza. Programma: 15.00 uur Black Top, 20.15 Fried Bourbon, 20.30 Boyd Small, 2045 Michael de Jong, 22.15 Big Blind, 22.30 Ian Siegal + Band en Ralph de Jongh, 00.15 Louisiana Men en Bas Paardekooper, 00.30 M.O.C.T. & Alex Schultz. Voorverkoop: Gorinchem: Dordrecht: Sites: |
Het is een goed gebruik dat bij de Leerdamse festivals altijd in ieder geval één act is met muzikanten uit de directe omgeving. Dat dit uitermate goed kan uitpakken blijkt uit de bezetting van de laatste band in de grote zaal: Men Of Considerable Taste, waarvan zanger/mondharmonicabespeler Pieter van der Pluim in Heukelum woont. Die bandnaam staat niet eens op de posters en Flyers van het festival, zo vers is hij. Veel meer lichten zullen gaan branden bij mensen als ze weten dat de bijnaam van Pieter Big Pete is dat de band The Backbones heette. De naamsverandering heeft te maken met de nieuwe cd die begin april moet uitkomen. M.O.C.T. is een samenvoeging van mensen uit het voortreffelijke Drippin’ Honey – dat twee uitstekende cd’s op de markt bracht en The Strikes. Het opmerkelijke van Pieter is dat zijn mondharmonicaspel dermate indrukwekkend is, dat hij er ver buiten de landgrenzen mee aan de weg timmert, op het podium en op de plaat. Maar bijvoorbeeld ook bij Lester Butler tributes, waarbij opvalt dat hij zich meer thuisvoelt in diens 13-periode dan bij Lester’s Red Devils werk. Met basgitarist Julius van Brakel speelde Van der Pluim in het verleden al veelvuldig, maar het samengaan met Drippin’ Honey’s Sander Kooiman (gitaar/zang) en Joost Tazelaar (drums) mag een gouden greep genoemd worden. Een vrijgevochten stel deze klassemuzikanten, want aan een setlist doen ze niet. Althans in het verleden niet, maar het zou kunnen dat in Leerdam een uitzondering de regel bevestigt. Want of het allemaal niet genoeg is doet de Amerikaanse meestergitarist Alex Schultz met M.O.C.T. mee als ‘special guest’. Geboren in New York (’54) bezocht hij Berklee College Of Music in Boston om vervolgens in 1979 op te duiken in LA, bijvoorbeeld als (bas)gitarist bij Hank Ballard. Later speelde Alex jarenlang met Rod Piazza & the Mighty Flyers, die wereldwijd enorme naam en faam genoten en speelden met onder meer BB King, Pine Top Perkins, Dr. John, The Neville Brothers en The Allman Brothers. Als hij in ’95 The Flyers verlaat speelt hij drie jaar met de al genoemde Lester Butler in 13. Na op ruim 40 albums te hebben meegespeeld verschijnt in 2004 zijn eerst solo-album: Think About It.
Qua leeftijd is hij ongeveer de helft van Michael, Ralph de Jongh, die in de akoestische zaal als tweede speelt, maar zijn muzikale reputatie stijgt snel. Dat hij een opmerkelijk muzikant is had Harry ‘Cuby’ Muskee enkele jaren geleden ook al snel in de gaten. Hij was het die Ralph uitnodigde als supporting-act bij de (theater) optredens van Cuby + Blizzards en zo kon plots een veel groter publiek horen wat deze jonge zanger/gitarist in zijn mars had. Intens is Ralph namelijk ook, maar op een andere, vaak ook meer fysieke, manier vergeleken met Michael. Die blues heeft er wel altijd ingezeten, want hoewel hij eerst drummer wilde worden kwam hij in eerste instantie bij de harmonie, waar Ralph klarinet en sax speelde. De eerste gitaar kwam op zijn veertiende, waarna hij ging meespelen met platen van Elmore James en twee jaar later trad hij op met zijn eerste band. Opmerkelijk is dat De Jongh het ritmische aspect belangrijk blijft vinden: veel inspiratie haalt hij uit de manier van gitaarspelen van Keith Richard. En hoewel toch behoorlijk puristische criticasters nu al brutaalweg vergelijkingen leggen met Charly Patton (over intens gesproken), Robert Johnson en Big Joe Williams is ‘the sky the limmit’. Ralph de Jongh geniet van ieder optreden, maar zou ook graag een wereldtour doen; bijvoorbeeld als supporting-act van Buddy Guy of The Stones. Het meest lovende wat je over hem kunt bedenken is: Ralph de Jongh speelt geen blues, hij ís blues.
Heet de grote zaal sinds jaar en dag de Chicagozaal en de akoestische de Memphiszaal, de middelgrotezaal heet St. Louiszaal, maar in Leerdam heeft iedereen het over De Berenschot. In deze zaal kan vaak een kweekvijver gevonden worden van aanstormend talent uit Nederland en daarbuiten. Dit jaar zijn dat Fried Bourbon, Big Blind en Bas Paardekooper.