|
5 maart in Het Dak: Blues 2011 Leerdam – Dat de totstandkoming van Blues 2011 geheel vlekkeloos verliep zou overdreven zijn. Het festival was in eerste instantie een week later gepland, maar door miscommunicatie bleek het zalencomplex aan de Tiendweg 9 op die dag al verhuurd. De organisatie ging dus noodgedwongen een week terug: zaterdag 5 maart. Door deze wijziging bleken enkele acts op die dag al afspraken te hebben, maar gelukkig kon binnen no time gezorgd worden voor bands die de honeurs maar al te graag de wilden waarnemen. Bovendien zegde Michael de Jong af. Kaz Lux neemt zijn plaats in. De grootste klap kwam echter bij Kroppo’s Blues Band, waarvan saxofonist/componist Bert van Meeuwen recentelijk overleed. Niet verwonderlijk dat het optreden van Kroppo’s Blues Band aan Bert zal worden opgedragen. Het programma klinkt overigens weer als een klok, maar met een zeer bluesy randje.  ’s Middags zoals gebruikelijk de Afternoon Blues in Hotel Lucullus tussen 15.00 en 18.00 uur, waarvoor de toegang gratis is. Hier wordt opgetreden door Scotch ‘n’Soda, waarop later wordt teruggekomen, want de band opent ook het avondprogramma in de middelgrote zaal.Het Dak gaat weer om 19.00 uur open en een uur later begint de live muziek in de akoestische zaal. Dat is voor het eerst en komt door een nieuwe regel die het bestuur heeft ingevoerd; in de akoestische zaal treden voortaan geen drie maar vier acts op. Eigenlijk enigszins voor de hand liggend, een solist die anderhalf uur achter elkaar de aandacht moet vasthouden ligt nu eenmaal niet bepaald voor het oprapen. Door de optredens wat korter te houden wordt het voor bezoeker, maar zeker ook voor de artiest prettiger. De opener in die Memphiszaal zou Michael de Jong zijn, maar dit wordt dus Kaz Lux. Kaz, beste zanger van de vorige eeuw volgens Oor brak in ’68 door met de groep Brainbox, een ijzersterk kwartet met onder andere Jan Akkerman en Pierre van der Linden. Kaz stopte er in in ’72 mee, om te beginnen aan een even wisselende (qua succes) als gevarieerde (qua stijlen) solocarrière., akoestisch, maar ook met bands. Zijn unieke stemgeluid gekoppeld aan doordachte composities staan er nog steeds garant voor, dat ieder optreden van Kaz Lux van topniveau is. Dat is ook het geval bij zijn opvolger in de akoestische zaal Ralph de Jongh, die zeer bewust is teruggehaald na zijn wervelende optreden van van verleden jaar. Maar toen stond hij geprogrammeerd ongeveer tegelijkertijd met Ian Siegal in de grote zaal en dat was natuurlijk een beetje vechten tegen de bierkaai. Ralph, een jonkie in de blues, werd ontdekt door de Nederlandse bluesvader Harry (Cuby) Muskee, die hem meteen voor meerdere tours als supporting-act neerzette bij de theatershows van Cuby + Blizzards, waarbij hij luidkeels verklaarde aan iedereen die het maar horen wilde dat dit een uniek talent was. Dat is ook zo. De footstomp is een klompstomp geworden en de intense voordracht doet de rest. Tijdens een optreden wordt Ralph muziek. Begin februari worden hij, maar ook King Mo (afsluiter in de grote zaal), uitgezonden naar The International Blues Challenge in Memphis, voorwaar een eer. Een eer is het ook voor de organisatie om Louis van Empel te mogen begroeten, in duovorm. Als er ooit gesproken wordt over een gevariëerde set moet je zijn bij Louis, want bij hem vlieg je van rauwe delta blues via folky songs naar americana. Komt bij dat hij een entertainer bij uitstek is, die zijn songs op spitsvondige wijze aan elkaar praat. Blue Clay is de afsluiter in de akoestische zaal, een Zeeuws quintet dat een welhaast ongekend aantal instrumenten inzet, want naast de menselijke zangstem – ze zingen alle vijf – komen we onder andere de gitaar, staande bas, tal van percussie instrumenten, gitaren, cajon en kazoo tegen. Wat stijl betreft moeten we Blues Clay zoeken in de hoek van de akoestische blues en folkmuziek, waarbij we onder meer hillbilly nummers en invloeden uit de bluegrass (hier zitten we dus duidelijk in de country hoek, neem Country Gazette), texmex en de onvolprezen zydeco muziek. Over Scotch & Soda hadden we het al even, want die band speelt ’s middags in Luculles. ’s Avonds opent men om 20.15 uur het programma in de St Louis zaal, in de volksmond de Berenschot. Wie houdt van boogie muziek zit geramd bij deze jonge eigenzinnige Belgische band, die een breed palet van stijlen gebruikt om er een schitterend eigen geheel uit te distilleren. Rootsmuziek dus, waarin eigen interpretaties van klassiekers en traditionals moeiteloos samengaan met steeds meer eigen werk. Het doel van Scotch ‘n’ Soda is vrij eenvoudig: spelen, spelen en nog eens spelen. De voorliefde van de band ligt op de bühne en daar kunnen de bezoekers van Blues 2011 alleen maar hun voordeel mee doen. Lighnin’ Guy, de tweede band in de middelgrote zaal, poetst welhaast vergeten juweetjes uit een ver verleden op, tot ze weer klinken als een klok. Naast eigen repertoire vinden we nummers van Hounddog Taylor, Freddy King, Albert Collins, Elmore James en Muddy Waters.  De afsluiter in de St. Louis zaal, de Ruben Hoeke band, werd niet het bandje van ‘de zoon van’. Terwijl daar alle reden voor was, want Rubens vader is de in ’99 overleden boogie woogie pianist Rob Hoeke. Bovendien zoekt Ruben het niet op de piano maar op de gitaar en dat doet de dertiger dermate bedreven, dat hij door collegae enkele jaren geleden werd verkozen tot beste gitarist van Nederland. In die muziekwereld heeft Ruben ook de nodige hoogwaardige vrienden opgedaan, die graag een gastrol vervullen op zijn platen. Zelf is hij niet te beroerd anderen terzijde te staan, zoals bijvoorbeeld Thé Lau. Bovendien verkochten zowel Sugar als Coexist bijzonder goed. De Ruben Hoeke Band behoort tot de top, daar heb je alle superlatieven van journalisten niet eens voor nodig. Je moet ze gewoon zelf gezien hebben.Nog midden in het leven. In de eindfase wat betreft de voltooiïng van de nieuwe cd van Kroppo’s Blues Band, die hij op een nummer na samen met Ron Krop schreef: saxofonist Bert van Meeuwen. In juli speelde de band voor het laatste onder de naam Eelco Gelling Band, vervolgens ging Eelco zijns weegs en de rest ging verder als Kroppo’s Blues Band, met een andere gitarist. Maar hoe wreed kan het gaan. 20 december kreeg Bert een eerste herseninfarct, in januari gevolgd door een tweede. Toen daar nogeens een hartinfarct overheen kwam was het na een paar dagen definitief afgelopen voor de rasmuzikant, die vooral ook te boek stond als een uiterst beminnelijk mens. Het optreden op Blues 2011 moest doorgaan, vond Ron Krop, maar het repertoire spelen van de nieuwe plaat was te veel gevraagd, daarvoor was Berts inbreng te groot geweest. Het alternatief werd dat de band optreedt met op gitaar Pano van Roseel, die ook al in meerdere versies van de band El Kroppo speelde en de toevoeging van een boogie pianist. Er worden wel enkele nummers van de nieuwe cd gespeeld en er zal ook een bijdrage zijn van Kaz Lux, die ook een nummer zingt op die plaat. En het optreden wordt vanzelfsprekend opgedragen aan Bert van Meeuwen. Bluesstijlen heten vaak naar de stad of staat waaruit ze afkomstig zijn. Zo ook de Texas blues. Om het dan meteen goed aan te pakken koos de organisatie van Blues 2011 voor de 150 kilo zware Memo Gonzalez, die met zijn Bluescasters als middelste speelt in de grote zaal. De band combineert de authentieke Texaanse roadhouse blues met swing en rock ‘n’ roll invloeden en zwaargewist Memo trok daarmee niet alleen de halve aardkloot rond, maar ook nogeens volle zalen. Zijn platen – vooral die live zijn opgenomen – vonden en vinden gretig aftrek en sinds Boyd Small op de drumkruk zit staat de band als een huis en het ongelofelijke charisma van de Texaan doet de rest. Laatst optredende in de grote zaal is dus King Mo, dat net als Ralph de Jongh zal worden uitgezonden naar Memphis. Vijf muzikanten die meteen na de oprichting van de band in 2008 het predikaat ‘supergroep’ opgeprikt kreeg, een benaming die aan het eind van de jaren zestig bijvoorbeeld werd gebezigd in het geval van Cream, Crosby, Stills, Nash (& Young) en Blind Faith. Organisatoren dachten er in ieder geval hetzelfde over, want wie de indrukwekkende speellijst door neemt komt er achter, dat King Mo op geen enkel festival dat ‘ertoe doet’ ontbrak: van North Sea via Noorderslag tot aan Moulin Blues. Dat gebeurt dan met een vette groove als herkenningspunt, waarbij we ook bewerkingen tegen komen van bijvoorbeeld Ian Siegal of Freddy King. Een bijzondere afsluiter van een bijzonder festival. ‘Blues 2011: Welcome In Blues Heaven’ is de slogan dit jaar. Zo is het maar net. Aart Roza. |